Biz

[GMNet]

Biz biziz, onlar da onlar, biz onlar olsak da, onlar biz olmazlar, biliriz. Çünkü biz iyiliğe sevinir, iyiliğe güveniriz. Oysa iyilik her zaman büyük başarılar getirmez ama herkesin özleyip de bir türlü ulaşamadığı dinginliğin, varlığından bile şüphe ettiği mutluluğun bir yolu varsa o da iyilikten geçer, biz biliriz.

Kötüyle işimiz olmaz ama kalbimiz onlara da açıktır. Yaşamda kimse kimseye ders veremez, almak isteği yoksa alsa bile bilemez, velakin ruhumuz kötüyle barışıktır. Bıkmadan deneriz döndürmeyi, bir nebze düşünmeyi, beceremeseler de çoğu kez, fırsat verir kaldırırız. Fırtına ekene meltem sunarız, hor görene, gücenmez alttan alırız. Çorak toprakta da buğday biter, işlemek uzundur, zordur. Ovayı herkes biçer, yamaçta hasat zordur. Aç yatsak da kimi kez, başkasını aç yatırmayız. Doyurur giydiririz, mümkünse kuşatırız. Bizim raconda geride bırakmak yoktur, hayat birlikte yürünen uzun ince bir yoldur. Yollar elbet bir gün buluşur, vuslat olur, kavuşur. Kavuşmasa da unutmaz, haber eder, arar sorarız. Varlığa tedavül edilmemiş bir paylaşma, biz asla yalnız kalmayız.

Adanmışlıktır düsturumuz, ne gelir bundan diye sual olunmaz. Değil yetmiş iki millet, yedi yüz yetmiş iki bile olsa, ayırmaz kayırmayız. Tohumu aynıdır ya cümle alemin, onun, bunun, senin, benim, anaları da birdir, babaları da, akraba bilir sevgi veririz, sararız, hizmet ederiz. Bizden sual edeni, geriye çevirmedik tek bir kez. İşte bundandır, boy boy kızlarımız, boy boy oğullarımız var. Derken çocuklar yetmez, kediyle köpekle dostluk başlar. Kuşlara laf atarız, eğleniriz. Güleriz. Mavi ve yeşil bir dünya üzerine turuncu-pembe bir hülya kurarız. Gerçeği görür, bilir, uymazsa beyaza boyarız. Bu mesnette her şey balçıkla sıvanır, denizler yağmurla yıkanır. Herkes her şeyi bilmez, biz de kısmen biliriz, su bile bazen uyur, biz nadir dinleniriz.

Bizim ufkumuzun güneşi de doğudan yükselir ama biliriz batıya giden de gün olur doğuya erişir. Dallar göğe uzanır, lakin kökler derine dalar. Bulutlar serin olur, buhar ise el yakar. Herkes kendi yoluna gider, yönünü bilsin yeter. Biz biliriz, kibir yapmayız, söyleriz ama çalım satmayız. Çünkü bizim bildiğimiz, hiçbir şeyi bilmediğimizdendir.

Öyle ya da böyle, olasılık hep "bir"dir, doğarız büyürüz, illaki gün gelir ölürüz. Uzun bir yaşam aramayız, geldiğimiz kafidir. Gitmekte zorlanmayız, kim bugüne bakidir? Belki de bundandır, vaktiyle ölümler bir şölendir bizim için. Sorun sadece ayrılıktır, ölene cennet dileriz, cehennemlik olsa bile cürümü. Anlamazlar gidenin ardından nasıl ayakta dimdik dururuz, belki bazen sessiz, ağlarız, buruluruz. Onlar orada biz hâlâ burada, lakin "bir"dir olasılık, elbet biter ayrılık. Sofu sanırlar bazen ettiğimiz laflara bakıp, alnımız değmese de yere, üstelik çeksek de kafayı ara bir çekilip köşemize, o "Bir"e koşulsuz en çok biz inanırız.

Oysa hayatın karşılıklılık prensibi yoktur. İşte bizim en iyi bildiğimiz de budur. İyiliğin dönmesi gerekmez, sevginin karşılığı ödenmez. Asla umut etmez, beklemeyiz. İşte ondandır vız gelir tırıs geçer. "Karşılıksızlık prensibi" borcu kaldırmaz. Aç, bir gün doysa bile, tok değilse gönlü, başkasını doyurmaz. Zaten bizim bir değerimiz de yoktur, çoğu kez hiçi oynarız. Genelde unutulur, nadir hatırlanırız. Değer dünyanın tabiatıdır, biz bu dünyaya tabi değiliz. El verir, aman olur, büyütür, gözetiriz.

Ve işte bundandır, bize "Baba" derler.

Gününüz kutlu olsun, bu gerçeği bilenler.

Yavuz Dizdar